بیشتر دانشگاهها در ترم نخست برای شما انتخاب واحد میکنند و در ترمهای بعد نیز، پیش از اینکه نوبت انتخاب واحد شما فرابرسد، بعضی از کلاسها پر میشوند. ولی میتوانید در دوره حذف و اضافه، تغییراتی در برنامه ترم خود ایجاد کنید. همیشه اوضاع کلاسها بغرنج نیست و کلاسهای خوب زیادی هستند که ظرفیت خالی خواهند داشت و پذیرای شما خواهند بود.
تا میتوانید از این روش به نفع خودتان استفاده کنید. منظور این است که در هفته نخست هر ترم، در کلاسهای مختلف حاضر شوید، البته حواستان به اساتید و کلاسهایی باشد که روی حضور کلاسی _آن هم حتی جلسه اول_ حساس هستند. با این کار، در هفته اول وقت سر خاراندن هم نخواهید داشت ولی ارزشش را دارد.
با سپری کردن یک جلسه در کلاسها و واحدهای مختلف، میتوانید تا حدود زیادی به کیفیت آن کلاس و علاقه خود به موضوع و روش تدریس استاد پی ببرید. بیشتر افراد میتوانند بهسرعت تشخیص دهند که با استاد و موضوع کلاس ارتباط خوبی برقرار میکنند یا خیر. همچنین میتوانید از فهرست مطالبی که در هر کلاس پوشش داده خواهد شد آگاه شوید و تعهد و قابلیت استاد در تدریس را ارزیابی خواهید کرد. اساتیدی که نسبت به نقش خود تعهد بیشتری دارند، تکالیف بیشتری را به دانشجویان محول خواهند کرد و بازخورد بیشتری از آنان طلب خواهند کرد ولی اساتید معمولی، تنها به آزمونهای میانترم و پایانترم بسنده میکنند. قبل از انتخاب قطعی واحدها، میتوانید کتابها و منابع درسی را در کتابفروشی یا کتابخانه پیدا کنید و تورق بزنید تا با اطمینان بیشتری تصمیم بگیرید.
این روش همچنین شما را با زمینهها و موضوعات مختلفی آشنا میکند. حتی با یکی دو جلسه حاضر شدن بر سر کلاس درس، میتوانید اطلاعات مقدماتی خوبی در مورد موضوع مورد تدریس به دست آورید و اگر به آن علاقهمند شدید، با مراجعه به منابعی که استاد معرفی میکند، میتوانید مستقیماً سراغ سرچشمه دانش بروید.
درست است که نهایتاً نخواهید توانست تمام واحدهای موردپسندتان را بردارید، ولی میتوانید آنها را برای ترمهای بعد نشان کنید. تازه اگر هم نتوانستید واحدی را با استادی که روش تدریسش جلبتان کرد بردارید اشکالی ندارد، میتوانید واحد دیگری را با آن استاد بگذرانید.
مترجم: جواد تمنانلو
منبع: قلم چی
بیشتر دانشجویان وقتی وارد یک دانشکده میشوند –مثلاً علوم یا ادبیات- تمام واحدهایی که برمیدارند در همان دانشکده است درحالیکه وضعیت دانشگاههای آمریکا متفاوت است. سیاستگذاران دانشگاهها فرض میکنند دانشجویان تازهوارد خودشان هم نمیدانند که به چه موضعهایی علاقه دارند. در حقیقت، دوره دبیرستان نمیتواند تمام رشتههای دانشگاهی را به دانش آموزان معرفی کند. حتی چهار سال هم برای تجربه کردن اندکی از رشتههای متعدد و متنوع دانشگاهی کافی نیست.
برای یافتن علاقه و استعداد واقعیتان لازم است تا جایی که میتوانید واحدهای متنوعی را برگزینید. هر رشته، دیدگاه خاصی برایتان به ارمغان خواهد آورد و تنها با تجربه کردن آنها خواهید توانست علاقه و استعداد خود را شناسایی کنید. اگر دانشکده به شما اجازه میدهد، در هر ترم دست کم یک واحد را به رشتهای کاملاً بیربط اختصاص دهید؛ البته واحدی که موضوعش تا حدی کنجکاوی شما را بربینگیزد. بیشتر این واحدها موردپسندتان نخواهند بود، ولی یکی دوتایشان قطعاً جذبتان خواهند کرد. فایده دیگر این رویکرد، گستردهتر شدن جهانبینی شما است. هرچه روشهای بیشتری برای آموختن تجربه کنید، برای مواجهه با مخمصههای متعددی که در آینده در کمینتان نشسته است آمادگی بیشتری خواهید داشت.
گاهی هم لازم است علاقه خود را نادیده بگیرید. به چالش کشیدن نظر و تعصب خود، یکی از بهترین تمرینهایی است که بهتر است تا جوان هستید به آن بپردازید. ماهیت دنیا، با آنچه شما از طریق نگریستن به آن درمییابید متفاوت است چون علایق و تعصبات شما بر درکتان از دنیا تأثیر میگذارد. اگر میخواهید دنیا را همانطوری که هست درک کنید، باید بر تعصباتتان چیره شوید.
ذهن ما علاقه دارد نظرات و عقاید خودش را تصدیق کند و بدین منظور، تجربیات یا نظرات مخالف خود را تحویل نمیگیرد. توانایی بیطرف ماندن در ارزیابی شرایط، شما را در برگزیدن انتخاب درست یاری خواهد کرد. انتخاب واحد هم از این قاعده مستثنا نیست و دانشجویان واحدهایی را برمیگزینند که به نظرشان مهمتر و جذابتر میآید درحالیکه ممکن است در اشتباه باشند. با این وجود، حتی اگر واحدی را برداشتید که از آن متنفر بودید و پس از اتمام ترم، نظرتان راجع به آن عوض نشده بود، دست کم میدانید که عدم علاقهتان احساسی ظاهری و سطحی نبوده است.
مترجم: جواد تمنانلو
منبع: قلم چی
طرحبندی فضای مقاله
بهعنوان نمونه، با این روش، موضوع مقالهی زیر را در نظر بگیرید:
توضیح دهید که چگونه میتوان ابزار ریاضی مونتسوری را بهعنوان حمایتی اساسی از نظریهی پیاژه در مورد رشد تفکر منطقی-ریاضیاتی قلمداد کرد. ( در 1750 کلمه)
در این دستورالعملها پرداختن به موارد ذیل ضروری است، تقسیم وزن (ارزش) هر کدام از آنها نیز باید بدین صورت باشد:
1. آن چه را از رشد تفکر منطقی-ریاضیاتی و مفهوم ذهن ریاضیاتی مونتسوری برداشت میکنید، توضیح دهید. این دو مقوله را به هم پیوند دهید.
2. نظریهی رشد شناختی پیاژه را با توجه ویژه به فرآیند انتزاع از طریق انطباق و سازماندهی اطلاعات مورد بحث قرار دهید.
3. توضیح دهید که چگونه ابزار ریاضی مونتسوری از طریق دخل و تصرف عینی میتواند سبب درک اولیهی عملیات ریاضی در کودکان شود. پیوندهای مربوط به این نظریه را بیان کنید. با ارائهی مثال توضیحات خود را اثبات کنید.
در اینجا محدودهی مقاله 1750 کلمه است؛ حدوداً پنج صفحهی 300 کلمهای. بهطور ایدهآل، مقدمهی شما باید حدوداً 10 درصد از محتوای مقاله، یعنی حدوداً 150 کلمه و نتیجهگیری قدری طولانیتر - حدوداً 200 کلمه - باشد. پس در نهایت 1150 کلمه برای متن اصلی مقاله باقی میماند. برای رعایت وزن هر کدام، باید حدوداً 350 کلمه را برای هر یک از دو بخش اول و تقریباً500 کلمه را برای بخش پایانی که وزن بیشتری دارد، در نظر بگیرید.
جمعآوری اطلاعات مربوطه
هنگامی که موضوع مقاله را تجزیه و تحلیل کردید و طرحی کلی از آن چه باید بنویسید تنظیم شد، باید مطالعه و پژوهش خود را سازماندهی کنید. با دقت به فصلهای 3 و 4 در مورد مطالعهی فعال و سازماندهی اطلاعات، از جمله بخش استفاده از اینترنت بهعنوان یک منبع پژوهشی، نگاه کنید. به یاد داشته باشید که توجه دقیقی به منابع مربوط به همهی اطلاعات ارجاعی خود داشته باشید.
تمام یادداشتهای مربوطه و بخشهایی از کتابها را که برای نوشتن مقاله مفید خواهند بود، جمعآوری کنید. این مطالب را در قالب بخشهای مقالهای که میخواهید بدان بپردازید، تنظیم کنید و مرتباً از خود بپرسید: "آیا من به این اطلاعات نیاز دارم؟"
با استفاده از یادداشتهای خود یک طرح کلی تقریبی برای هر پاراگراف بنویسید. ممکن است ترجیح دهید که از عنوانگذاری و نقطهتاکید[1] یا یک طرح ذهنی برای هر بخش استفاده کنید. به دقت بررسی کنید که طرح شما حتماً به موضوع مقاله میپردازد و همهی نکاتی را که باید در نظر بگیرید، تحت پوشش قرار میدهد.
پس تا به اینجای کار، شما:
در مقالات مربوطه و یادداشتهایی که قبلاً نوشتهاید، بررسی و پژوهش کردهاید.
یادداشتهای جدیدی را دربارهی ایدههایی که باید در نظر بگیرید، تهیه کردهاید.
یادداشتهای خود را به تجزیه و تحلیل خود از موضوع مقاله ارتباط دادهاید.
یک پاراگراف تقریبی یا طرحی کلی از هر یک از ایدههای اصلی خود نوشتهاید.
حال توقف کنید و آن چه را از این پژوهش یاد گرفتهاید یا کشف کردهاید، در نظر بگیرید.
بار دیگر به عنوان مقالهی خود رجوع کنید. آیا نظرتان دستخوش تغییر یا اصلاحی نشده است؟ آیا اکنون استدلال یا نکات آن را بهتر و واضحتر درک نمیکنید؟ آیا شواهد و مثالهای کافی را در جهت اثبات آن چه میخواهید بگویید، جمعآوری کردهاید؟ اگر جوابتان منفی است، پس به پژوهش، مطالعه و مشاهدهی بیشتری نیاز دارید.
--------------------------------
[1] Bullet Points
برای مطالعه ی قسمت های قبلی این مقاله، به لینک زیر مراجعه کنید:
منبع: قلم چی
2-خواب کافی داشته باشید:
حداقل ساعت خواب از فردی به فرد دیگر متغیر است. خواب میتواند به طور مستقیم بر روی حافظه و یادگیری فرد تاثیر بگذارد. داشتن خواب کافی برای حافظه بسیار ضروری است. فعالیتهای بهبود دهنده حافظه معمولا در طول مراحل خواب عمیق رخ میدهد.
تصمیمها بخش مهمی از روند موفقیت یک فرد را تشکیل میدهند. مهمترین رخدادها و دستاوردهای زندگی از یک تصمیم شروع میشوند. تصمیمها درونمایهای رازآلود دارند که تلاش برای رقم زدن بهترین نتایج از یک تصمیم اولیه را جذاب میکند. ما اغلب درک درستی از نتیجهی واقعی یک تصمیم نداریم و سعی میکنیم تصویر واضحی از آن را در ذهن داشته باشیم. افزایش سن، تجربهی افراد را در تصمیمسازیِ صحیحتر افزایش میدهد اما این افزایش تجربه، ما را از درک شگفتیهای تصمیمگیری بازنمیدارد و هر بار زوایای پنهان یک تصمیم، ما را شگفتزده میکند. تصمیمهای ما از لحاظ اهمیت هیچ گاه در یک درجه قرار نمیگیرند و طبیعتاً حساسیت تصمیمهای مهم بر ابهام نتایج آن اضافه میکند. با همهی این موارد هنوز راهکارهایی وجود دارد که میتوانیم دید بهتری به تصمیمهای خود داشته باشیم. این راهکارها را به شکل پاسخهایی برای چند سؤال چالشبرانگیز دنبال خواهیم کرد. مانند نگاه کردن از بالا که به رسیدن به نوعی دید جامع از تمام زوایا کمک میکند. نکتهی ثابتی که قبل از تمام تصمیمگیریها باید به خاطر داشته باشیم دانشافزایی در مورد آن است. تحقیق کردن در مورد ابعاد و زوایای هر تصمیم جزء جدانشدنی کسب نتایج برتر است.
«به تناسب اهمیت تصمیم خود، چهقدر برای آن زمان صرف میکنید؟» میتوانیم افراد تصمیمگیرنده را به دو گروه کلی تقسیم کنیم: «بیشینهپردازها» یا افرادی که در هر تصمیم و اقدامی با ایدهآلگرایی صرف به دنبال رسیدن به شرایطی آرمانی هستند و بهترین گزینههای ممکن را برای خود جستوجو میکنند و «میانهروها» که هدف از اجرای تصمیم برای آنها دست یافتن به نوعی ایدهآل منطقی و حسابشده از اجرای فعالیت است. گروه دوم، گاهی به انتخاب نخستین گزینهی ممکن دست میزنند و غالباً رضایت بیشتری از عملکرد خود احساس میکنند. نگاه به نتایج عملکرد هر کدام از این گروهها درک بهتری از تعادل صرف زمان برای تصمیمگیری به ما خواهد داد. شاید رؤیاپردازیهای گروه اول تداعیکنندهی نتایج بهتری در ذهن مخاطب باشد اما همیشه این اتفاق رخ نمیدهد. نه قانع شدن به انتخاب اول و نه جستوجو برای شرایط آرمانی نباید باعث انتخاب گزینهی مناسب در شرایط موجود شود. بودجهبندی صحیح زمان برای تصمیمها بر حسب میزان اهمیت آنها اتفاق میافتد. مهمترین نتیجهی این رویکرد انتخاب گزینههای مناسب و روشهای اجرایی مناسبتر است.
«اگر فرد دیگری در موقعیت شما قرار داشت چه توصیههایی به او داشتید؟» یکی از مهمترین واقیعتهایی که باید آن را بپذیریم تصمیمگیریهای ما در نقش دیگران است: در زندگی حقیقی یا در دنبال کردن رفتارهای یک کاراکتر داستانی. ما گاهی اوقات خود را در موقعیتهای دیگران قرار میدهیم. این بار میتوانیم از این کار برای بهتر کردن نتایج تصمیمگیریهای فردی استفاده کنیم. تصور کردن وضعیت فعلی خود در موقعیت یک فرد دیگر کمک زیادی به دست یافتن به ادراک بیرونی از شرایط خودمان خواهد کرد. شبیهسازی این موقعیت به شناخت زوایایی که در دید فردی پنهان باقی ماندهاند کمک زیادی خواهد کرد و در نظر گرفتن این زوایا، بدون شک، از تصمیمات شما، نتایج برتر خواهد ساخت.
منبع: قلم چی