مشاوره و یادگیری درسی

مشاوره و یادگیری درسی

مشاوره و یادگیری درسی

مشاوره و یادگیری درسی

راهنمای دانشجویان سال اولی: کدام استاد و کلاس را انتخاب کنیم؟‌

همیشه یکی از دغدغه‌های دانشجویان در دانشگاه، انتخاب استاد و درس در هر ترم است. در نهایت هم، در دانشگاه این استادان حرفه‌ای و با سواد هستند که به شما درس‌های کاربردی را آموزش می‌دهند. در این مطلب راهنمایی‌های کلی برای انتخاب درس‌ ارائه می‌دهیم که به دانشجویان تازه‌ وارد به دانشگاه کمک می‌کنند با زیرکی و هوشمندانه از ابتدا درس‌ها و استادهای خود را انتخاب کنند.

قبل از هر چیز، ارزیابی‌های دانشجویی به شما نشان می‌دهد که دانشجویان دیگر در مورد کلاس‌ها چه فکری می‌کنند، اساتید نیز می‌توانند در این رابطه ایده‌های خوبی داشته باشند که کدام کلاس‌ ها ارزش شرکت کردن دارند. بنابراین درخواست از استاد فعلی یا استاد موردعلاقه‌تان برای معرفی کلاس‌های مناسب می‌تواند مفید باشد. با وجود این که آن‌ها در این کلاس‌ها شرکت نکرده‌اند، اما اغلب دارای شناخت مناسبی نسبت به همکاران خود هستند. آن‌ها می‌دانند که چه کسی در کارش حرفه‌ای و مورد تأیید است و چه کسی ظاهرسازی می‌کند. آن‌ها می‌دانند که چه کسی وقت و انرژی خود را صرف تدریس در دوره‌ی کارشناسی می‌کند و چه کسی این کار را نمی‌کند. آن‌ها می‌دانند که چه کسی برنده جوایز در زمینه تدریس شده است و چه کسی نشده است. و آن‌ها اغلب شخصیت یکدیگر را به خوبی می‌شناسند.

در نتیجه، آن‌ها به خوبی می‌توانند به شما بگویند که در چه کلاس‌هایی باید شرکت کنید. اگر به آن‌ها در مورد علایق و برنامه‌های خود بگویید، می‌توانند مفیدتر باشند. اکثر اساتید مشکلی با ارائه توصیه در این موارد ندارند و حتی از این که می‌خواهید نظرشان را بدانید و کلاس‌های بیشتری در رشته مربوط به آن‌ها بگذرانید استقبال می‌کنند. با این حال توجه داشته باشید که اساتید نسبت به بدگویی آشکار نسبت به همکارانشان رغبتی ندارند، پس به نکات ظریف توجه کنید. اگر یک استاد نام یک کلاس را نمی‌برد و یا تمایلی برای صحبت درباره کلاس مورد علاقه شما ندارد، در واقع به شما می‌گوید که از شرکت در آن کلاس پرهیز کنید.

دانشجویان پرثمرترین ترم‌هایشان را زمانی می‌گذرانند که در کلاس‌های مرتبط با یکدیگر شرکت می‌کنند. در اکثر موارد، کلاس‌ها دارای موضوعات مشابه هستند اما در گروه‌های آموزشی متفاوت تدریس می‌شوند، برای مثال یک دوره در گروه علوم سیاسی با موضوع سیاست اقتصادی در کنار یک دوره در گروه اقتصاد با موضوعی مشابه. و یا حتی دو دوره در یک گروه آموزشی که توسط اساتید مختلف با نظر‌گاه‌های متفاوت ارائه می‌شود. این امر دارای فواید متعددی است. شما وادار می‌شوید تا با روش‌های مختلف تفکر درباره یک موضوع مواجه شوید تا اینکه صرفاً به نظر‌گاه یک استاد یا رشته علمی اکتفا کنید. انتقال بینش‌ها از یک کلاس به کلاس دیگر به شما این امکان را می‌دهد تا با ایده‌های خلاقانه‌تری در بحث‌های گروهی کلاس مشارکت کنید و مقالات اندیشمندانه‌تری بنویسید. از نظر عملی، اغلب بین مطالعات برای کلاس‌ها همپوشانی به وجود می‌آید، که به شما این امکان را می‌دهد که بر روی یک موضوع مطالعه عمیق‌تری انجام بدهید تا این که دائماً از موضوعی به موضوع دیگر بپرید. حسی که به شما می‌گوید «امروز پنجشنبه است پس باید نوبت زیست باشد.»

اگر با دید وسیع‌تری به دوران تحصیلی‌تان نگاه می‌کنید، یک توصیه دیگر برای شما این است که یک «روایت شخصی» جمع‌آوری کنید. یعنی شما باید بتوانید داستانی روایت کنید که در آن اکثر دوره‌هایی که انتخاب کرده‌اید شرح داده شوند. این فراتر از یک توضیح برای انتخاب رشته است؛ شرحی است که یک فصل مشترک وسیع از کلاس‌های شما را تشکیل می‌دهد.  برای مثال، ممکن است شما یک دانشجوی رشته جامعه‌شناسی باشید که بر زندگی شهری متمرکز است و کلاس‌هایتان شامل مطالعات اجتماعی، اقتصاد، و سیاست باشد، که تمام این‌ها بر روی روش‌هایی برای تقویت شهرها متمرکز هستند. داشتن یک روایت شخصی این چنینی نه تنها – به دلیل هماهنگی دوره‌های ذکر شده- بر آموزش شما تأثیرگذار است، بلکه به شما چیزی برای ارائه به کارفرماهای آینده می‌دهد که می‌خواهند بدانند آیا شما واقعاً مورد آموزش قرار گرفته‌اید یا تنها یک مجموعه کلاس تصادفی را گذرانده‌اید.

دانشجویان اکثراً عاشق یکی از اساتیدشان می‌شوند و می‌خواهند که تمام کلاس‌هایشان را با او بگذرانند. اگرچه گذراندن یک کلاس اضافی با استادی که به خوبی می‌شناسید ایده بدی نیست، اما نقص‌هایی هم دارد. برای مثال، در اکثر موارد دانشجویان می‌توانند اغلب دانش یک استاد را در طول یک ترم جذب کنند. در کلاس دوم، استاد به تکرار می‌افتد، البته نه به این صورت که کلمات و مثال‌ها دقیقاً تکرار شوند، اما فلسفه کلی ثابت است. باید تا حد ممکن در دانشگاه ایده‌های مختلف را جمع‌آوری کنید بنابراین امتحان کردن اساتید مختلف می‌تواند فکر خوبی باشد. اگر یکی از اساتید از نظر شما سرچشمه بی‌پایان خرد و دانش بود، باز هم در جستجوی سرچشمه‌های دیگر باشید.

منبع: قلم چی

راهنمای دانشجویان سال اولی: نوشتن، نوشتن و نوشتن

شاید فکر کنید در دانشگاه‌ها نمی‌توان مهارت‌های عملی به‌دردبخوری را فرا گرفت، ولی دست‌کم یک مهارت عملی است که می‌توانید در دوران دانشجویی فرابگیرید؛ مهارتی که قطعاً به کارتان خواهد آمد: «نوشتن». بعید است بتوانید با مدرک دانشگاهی خود کاری بیابید که بیان روشن و زیرکانه مطالب جزئی از وظایف روزمره‌تان نباشد. اگر در دانشگاه، فراگیری هیچ درسی را جدی نگرفتید، دست‌کم یاد بگیرید که چطور در کمتر از یک ساعت، یک انشای هشتصد کلمه‌ای درست و حسابی بنویسید.

نوشتن به درد همه می‌خورد، حتی مهندسان کامپیوتر که شاید به نظرتان کمترین استفاده را از این مهارت بکنند. به نظرتان اگر لینوس توروالدز (توسعه‌دهنده لینوکس) لینوکس را خوب معرفی نمی‌کرد، می‌توانست موفق شود؟ درست است که او هکر و برنامه‌نویس قابلی است، ولی توانایی او در بیان ایده‌هایش در قالب نوشتار توانست لینوکس را به شهرت و محبوبیتی جهانی برساند. هر برنامه‌نویس موفق دیگری را هم درنظر بگیرید خواهید دید که آن‌ها نیز می‌توانند به‌راحتی افکار خود را بر کاغذ بیاورند و متونی قانع‌کننده بنویسند.

فرق بین برنامه‌نویس موفق و معمولی، در تسلط آن‌ها به زبان برنامه‌نویسی نیست، بلکه فرقشان در توانایی استفاده از زبان و ادبیات است.

اهمیت زبان و قلم در رشته‌های دیگر بیشتر نیز می‌شود. همه دانشگاه‌ها و رشته‌ها کم و بیش برای تقویت مهارت‌های نوشتاری و کلامی دانشجویان برنامه دارند، ولی دانشجو باید شخصاً به دنبال کسب توانایی در این مهارت باشد. اساتید دانشگاهی در رشته‌های خودشان متخصص هستند ولی شاید چنان که باید، در بیان افکار و ایده‌هایشان موفق نباشند. از طرفی، اگر اساتید به دنبال آموزش نوشتن به دانشجویان باشند، باید وقت و انرژی زیادی را صرف تصحیح برگه‌های آن‌ها کنند تا تمام نکات لازم را به آن‌ها منتقل کنند. این وظیفه تقریباً در هیچ دانشگاهی برای اساتید تعریف نشده است. بنابراین، وظیفه آموزش انشا به اساتید زبان و ادبیات سپرده می‌شود. این اساتید در سبک بیان مهارت دارند ولی نمی‌توانند به اندازه کافی به شما آموزش دهند. بنابراین بهتر است سراغ واحدها و اساتیدی بروید که کلی تکلیف نوشتنی به شما می‌دهند. بهتر است تا جایی که می‌توانید در مورد موضوع‌های متنوع مقاله و انشا بنویسید. اگر استادی هم باشد که نوشته‌هایتان را تصحیح کند عالی می‌شود. با این کار، هم آن درس را بهتر یاد می‌گیرید، هم به نویسنده قابلی بدل می‌شوید.


منبع: قلم چی

کم‌آبی بدن روی عملکرد ذهن تاثیر می‌گذارد

به گزارش ایسنا و به نقل از تک‌تایمز، طبق یک مطالعه جدید از موسسه فناوری جورجیا در آتلانتای آمریکا، کم‌آبی بدن ظاهرا نه تنها بر سلامت فیزیکی افراد تأثیر می‌گذارد، بلکه عملکرد ذهنی آنها را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

روزانه باید چه مقدار آب نوشید؟ پاسخ به این سوال به سادگی گفتن 8 لیوان نیست. کمبود آب بدن خطرناک است، در حالی که نوشیدن بیش از حد آن نیز ممکن است منجر به مشکلاتی شود.

با این وجود براساس مطالعه جدید، افرادی که دچار اختلال در تمرکز می‌شوند، می‌توانند نوشیدن آب را امتحان کنند، زیرا ممکن است مشکل از کم‌آبی بدن باشد که باعث بروز اختلالات ذهنی در آنها شده است.

با توجه به یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله پزشکی و علم در ورزش‌ها و تمرینات(Medicine & Science in Sports & Exercise)، کمبود آب باعث کاهش عملکرد شناختی، به ویژه در کارهایی که مستلزم توجه، حضور ذهن و هماهنگی حرکتی است، می‌شود.

محققان ادعا می‌کنند پس از بررسی داده‌های چندین مقاله پژوهشی در مورد کم‌آبی و تاثیر آن بر توانایی شناختی دریافته‌اند که این فعالیت‌ها وقتی تحت تاثیر قرار می‌گیرند که کمبود آب بدن از دو درصد تجاوز کند.

"میندی میلارد-استفورد"، مدیر آزمایشگاه فیزیولوژی ورزشی موسسه فناوری جورجیا گفت: ما متوجه شدیم زمانیکه افراد دچار کم‌آبی می‌شوند، کارهای خود را که نیاز به پردازش پیچیده دارند یا کارهایی که نیاز به توجه زیادی دارند، به خوبی همیشه انجام نمی‌دهند.

همانطور که در آزمایشات، افرادی که آب بدنشان بیش از یک حد کم می‌شد، به طور فزاینده‌ای در کارهای نیازمند توجه که غیر تکراری بود، مانند فشار دادن یک دکمه در الگوهای مختلف به مدت چندین دقیقه، دچار اشتباه می‌شدند.

موارد واقعی و روزمره این فعالیت‌ها عبارتند از تمرکز در جلسات طولانی، رانندگی و یا انجام کار یکنواخت در یک کارخانه.

محققان ابراز نگرانی کرده‌اند که از دست دادن آب بدن به دلیل تعریق زیاد، ممکن است به وقوع حوادث غیرمترقبه در محیط‌های خطرناک مانند کارخانه ماشین‌آلات سنگین منجر شود.

برای افراد که سایز متوسطی دارند، 2 درصد کم شدن آب بدن، موجب اختلال در عملکرد ذهنی آنها می‌شود که تقریبا معادل یک لیتر عرق کردن است. این ممکن است تعرق زیادی به نظر بیاید، اما در واقع خیلی زودتر از چیزی که اکثرمان فکر می‌کنیم، اتفاق می‌افتد.

"دان کاسا" پروفسور دانشگاه کانکتیکات گفت: اکثر مردم متوجه میزان تعرق خود در گرما نمی‌شوند. از دست دادن یک لیتر از آب بدن مثلا با 30 دقیقه دویدن حاصل می‌شود.

این بدان معناست که نوشیدن آب به طور مرتب برای افرادی که خواهان عملکرد جسمی و روانی متناسب هستند، به ویژه در روزهای گرم که خارج از خانه هستند، ضروری است.

آشامیدن آب ممکن است بیشترین تاثیر را برای بهبود توانایی ذهنی نداشته باشد، اما مطالعه جدید نشان می‌دهد که یکی از راه‌های قابل اتکا به دلیل کم‌آبی بدن است.


منبع: قلم چی

راهنمای دانشجویان سال اولی: یادگیری بهتر نوشتن

یکی از تفاوت‌های اصلی بین دبیرستان و دانشگاه، حجم تکالیف نوشتاری است. درباره بهتر نوشتن، کتاب‌های زیادی موجود است و این نوشتار قرار نیست مفیدتر و فراتر از آن‌ها باشد. اما دانستن نکاتی برای تقویت نوشتن می‌تواند شروع خوبی برای عملکرد بهتر در دانشگاه خواهد بود.

توصیه نخستی که همه‌جا به آن اشاره شده ولی کمتر به آن عمل می‌شود، بازبینی است و بازبینی است و بازبینی. اگر نوشته خود را دست‌کم سه بار نخوانده‌اید، اصلاً فکر تحویل دادنش را نکنید. تعداد بازبینی اگر حدود ده باشد خیلی بهتر است ولی نباید از سه کمتر باشد. البته فقط حرف بررسی املایی و نگارشی نیست. باید متن شما هدف‌مند باشد؛ بیانی واضح داشته باشد؛ استدلال‌ها به ترتیب درستی آمده باشند؛ هر پاراگراف تنها به یک موضوع اشاره کرده باشد؛ و تمام فرضیات عنوان شده باشد. تقریباً 99 درصد اساتید کارکشته هم نمی‌توانند در نخستین تلاش خود، تمام نکات ریز و درشت درست نوشتن را رعایت کنند و نویسنده‌های حرفه‌ای می‌دانند که نوشتن در حقیقت همان بازبینی است.

توصیه دوم نیز در عمل سبب می‌شود بازبینی بیشتری انجام دهید. وقتی شروع به نوشتن کردید، تمرکزتان بیشتر بر مکتوب کردن ایده‌هایتان باشد تا رعایت قواعد نگارشی. اگر نمی‌توانید تفکراتتان را در قالب مناسبی بر کاغذ آورید اشکالی ندارد، سعی کنید آن‌ها را ثبت کنید تا در فرصت مناسب بپرورید. نکته اصلی، تمرکز بر نوشتن تمام ایده‌هاست، اگر بیشتر حواستان متوجه سبک مناسب و انتخاب واژه‌های درست باشد، کمتر می‌توانید ایده پردازی کنید. رعایت قواعد نگارشی نیز سرعتتان را کم می‌کند. در بازبینی‌های نخست، از آنجا که هنوز چهارچوب نوشتارتان را کامل شکل نداده‌اید، پرداختن به ریزه‌کاری‌های دستورزبانی و نگارشی کاری بیهوده خواهد بود. پس در عوض بهتر است وقتتان را صرف مرتب کردن و نوشتن تمام افکار خود کنید. البته این سبک نوشتن، قطعاً نیاز به بازبینی دارد.

توصیه سوم، شروع زودهنگام نوشتن است. منتظر انباشت ایده‌ها در ذهنتان نمانید. نوشتارها پیش از نوشتن در ذهنتان شکل نخواهند گرفت ولی وقتی دست‌به‌قلم می‌برید، ایده‌ها رفته‌رفته زاده می‌شوند. تقریباً تمام تکالیف نوشتاری را می‌توان به چند بخش مجزا تقسیم کرد. بدین ترتیب، برای نوشتن بخش‌های ابتدایی زودتر بجنبید و منتظر شکل‌گیری بخش‌های نهایی نوشتار در ذهنتان نباشید.

توصیه آخر، اینکه اگر فرصت را از دست داده‌اید و باید به محض نوشتن، نوشتارتان را تحویل دهید، بهتر است پس از اینکه نوشتن را به پایان رساندید، پاراگراف آخر را با کمی تغییر در اول متن تکرار کنید. بدین ترتیب خواننده می‌تواند با مقصود اصلی شما آشنا شود چراکه شما وقتی شروع به نوشتن می‌کنید، معمولاً نمی‌دانید نوشته‌تان چطور از آب در می‌آید و چه نکاتی قرار است محور نوشتار شما باشند.

منبع: قلم چی

راهنمای دانشجویان سال اولی: کلاس‌های شلوغ یا خودمانی؟

اگر دنبال تحصیلی با کیفیت هستید، بی‌خیال کلاس‌های پرجمعیت شوید. با دودوتا چهارتایی ساده می‌توان فهمید که هرچه دانشجویان بیشتری سر کلاس حاضر باشند، توجه استاد کمتر متوجه شخص شما خواهد شد. اگر شما تنها باشید، صددرصد حواس استاد به شما معطوف است. در کلاس ده نفره، به طور متوسط 10 درصد از توجه استاد گیرتان می‌آید و اگر کلاسی صد نفره باشد، استاد می‌تواند در حد نیم‌نگاهی به شما توجه کند. در چنین کلاس‌هایی دیگر خبری از رفع اشکال نیست.

البته منظور این نیست که کلاس‌های پرجمعیت بدرد نمی‌خورند. اتفاقاً اغلب استادهایی که این درس‌ها را ارائه می‌دهند، پرطرفدار و خوش‌صحبت هستند ولی بیشتر بار آموزشی به گردن دستیار آموزشی‌ها –یا تی‌ای‌ها- است. دستیاران آموزشی، دانشجویان سال بالایی هستند که سابقه خوبی در این درس داشته‌اند و در رفع اشکال و تصحیح برگه‌ها به اساتید کمک می‌کنند. از طرف دیگر، این کلاس‌ها، آموزشی منفعل را برای شما فراهم می‌کنند که در آن، شما فقط شنونده‌اید و استاد، متکلم وحده.

خب بهتر نیست بجای اینکه واحدهای این چنینی را انتخاب کنید، ویدیوی آموزش آن دوره را تهیه کنید و این دوره را با بهترین اساتید کشور تجربه کنید؟ اگر هم می‌خواهید در جو کلاس باشید، این واحدها را برندارید و سر این کلاس‌ها حاضر شوید. این کلاس‌ها آن‌قدر پرجمعیت هستند که در سالن‌های همایش برگزار می‌شوند و اساتید هیچ‌وقت حضور و غیاب نمی‌کنند، پس می‌توانید به‌عنوان مستمع آزاد در آن‌ها حاضر شوید.

برخلاف این واحدهای سمینارمانند، کلاس‌های خودمانی‌تر جایی است که استاد، با شما، نامتان، چهره‌تان، ایده‌ها و تفکراتتان و نوشته‌هایتان آشنا می‌شود. استاد به اندازه کافی وقت دارد که به تفکرات و نوشته‌های هر فرد واکنش نشان دهد. علاوه‌ بر این، کلاس‌های کوچک شما را کاملاً درگیر موضوع می‌کنند. شما نمی‌توانید بدون آمادگی در کلاس حاضر شوید و استاد متوجه نشود. بنابراین شما آموزشی فعال را تجربه خواهید کرد.

این ادعا در پژوهش‌های علمی انجام شده نیز تأیید شده است. دانشجویان از کلاس‌های کم جمعیت‌تر راضی‌تر بوده‌اند و نمره دهی را نیز عادلانه‌تر ارزیابی کرده‌اند. البته این فایده‌ها هزینه هم دارند. این کلاس‌ها وقت و انرژی زیادی از شما خواهند گرفت و بدون صرف این هزینه، قادر نخواهید بود از مزایای آن‌ها بهره‌مند شوید.


منبع: قلم چی